Hoe meer u over het probleem praat des te gemakkelijker wordt het voor u en de mensen om u heen. Bovendien kunnen andere mensen in uw naaste omgeving u helpen om professioneel advies in te winnen en een behandeling te zoeken.

• Als u de situaties beschrijft die u als pijnlijk of nog erger ervaart, kunnen zij u leren hoe u deze te vermijden en hoe u ermee om moet gaan.



• Als u weet dat u wellicht moet overgeven of dat u moeite heeft om eten binnen te krijgen als u gaat eten met andere mensen moet u dat zeggen.De angst voor het vooruitzicht is al even erg als de werkelijkheid.



• Als u zich door uw aandoening al een buitenbeentje voelt, worden die gevoelens alleen maar erger als u in een gedwongen situatie terechtkomt waar men let op uw manier van eten.Als de mensen in uw omgeving op de hoogte zijn van deze situaties, kunnen zij daar voor u rekening mee houden.

Enkele voorbeelden:

• Zeg tegen uw familieleden/verzorgers dat u graag rustig en in uw eentje wilt eten, dan kunnen zij daarvoor zorgen. Ze zullen veel minder snel geneigd zijn om u aan te sporen door te eten als u hen zegt dat u veel tijd nodig heeft.



• Als u wordt uitgenodigd op een familiefeestje, probeer er dan achter te komen of u dit feestje werkelijk leuk zult vinden.Een lopend buffet of wandelend souper waar u niets hoeft te eten als u dat niet wilt, maar waar u rustig kunt staan met een glaasje in de hand is veel gemakkelijker voor u dan een vier gangen diner.



• Als men u meeneemt naar een restaurant of ergens gaat lunchen met anderen en u midden onder het eten even moet gaan staan kunt u de anderen hiervoor waarschuwen. Het is nog beter dat iemand anders ook weet wat er aan de hand is en met u samen opstaat, dan trekt u minder aandacht. Als u geen probleem heeft mee te gaan naar een restaurant, maar als u niet wilt eten, moet u zorgen dat de rest van het gezelschap hiervan op de hoogte is zodat zij er geen punt van maken.



• Als uw familieleden beginnen te brallen over een verrukkelijke maaltijd die ze onlangs genuttigd hebben of een fantastisch restaurant dat ze pas hebben ontdekt – zeg hen dan rustig dat u daar niet in bent geïnteresseerd.

Als u in een verpleeg- of verzorgingshuis zit, kan een verzorger die het druk heeft geen tijd hebben of de kennis niet bezitten om u te vragen waarom u geen trek meer heeft.Dientengevolge wordt uw dysfagie vaak niet herkend. De diagnose blijft uit en uw dysfagie blijft dus onbehandeld.Het is daarom belangrijk dat u hen duidelijk laat blijken wat u doormaakt.

Als u zelf vermoed dat bij een kennis of een familielid de slikproblemen niet worden onderkend door hun verzorgers, zorg dan dat u er zo vaak mogelijk bent als er gegeten wordt (desnoods op de achtergrond) en kijk of hij of zij wel goed eet.